ورزش دو میدانی () – دانستنی های علمی

انسان های اولیه ضمن دویدن و فرار، برای عبور از موانع طبیعی از جهیدن و پریدن استفاده می کردند و اگر لازم می شد که بین آنها و حیوانات مبارزه ای صورت گیرد از پرتاب سنگ یا دیگر اشیا کمک می گرفتند این کار معمولاً زمانی انجام می گرفت که انسان از فرار کردن خسته و کوفته می شد. اگر بخواهیم برایتان از قدمت دو بگوییم،باید عرض کنیم که ورزش دو و میدانی همانند ورزش های دیگر مبدع نداشته است، واضح تر بگوییم که دویدن نیز مانند راه رفتن و پریدن به طور ذاتی در هر فردی وجود دارد،و در اوایل آغاز زندگی بشر افراد با دویدن و پریدن در حقیقت زندگی خود را از شر وحوش رها در طبیعت نجات می دادند.اما اگر می خواهید بدانید که این دویدن ساده چطور به مادر ورزش ها تبدیل شد، لازم است که این مقاله را مطالعه کنید.قدمت این ورزش دوست داشتنی به یونان باستان و ایرلند بر می گردد. به این ترتیب انسان اولیه پی برد که اگر تندتر بدود، بیشتر بپرد و محکم تر پرتاب کند، بهتر خواهد توانست با مشکلات و خطرات پیرامون خود مبارزه کند.

ورزش دو و میدانی در سال 1912 بود که دارای فدراسیون شد ،اما این بدین معنا نبود که این ورزش به صورت حرفه ای دنبال خواهد شد،بلکه ورزشکاران دو و میدانی به همان شکل ساده ی اولیه خود ادامه دادند،تا حدود 80 سال بعد از آن دو از حالت آماتوری و پیش پا افتادگی درآمد و به خانواده ی ورزش های حرفه ای قدم گذاشت،و هم اکنون 214 کشور از 6قاره دنیا تحت عضویت این فدراسیون جهانی هستند. فدراسيون بين المللي دو و ميداني كه هم اکنون مقر آن در موناکو فرانسه مي باشد از اهميت و اعتبار فراواني برخوردار است و بيشتر از 205 کشور عضو اين فدراسيون هستند و مقررات تغيير يافته اين فدراسيون دو سال يک بار به کشورهاي عضو فرستاده مي شود. در سال 1912 فدراسیون بین المللی ورزش دو و میدانی (IAAF) تاسیس شد و زمانی که این سازمان سالگرد 75 ساله شدن خود را در سال 1987 جشن گرفت، بیش از 170 عضو ملی داشت.

در مصر باستان نیز، نوعی ورزش «دومیدانی» شامل دویدن های انفرادی و جمعی اجرا می شد.در ایرلند ورزش میدانی به نام «تیلتین» (tailtean) رایج است که پیشینه ای چندهزار ساله دارد. مسابقات دو های جاده ای،که در جاده های آزاد برگزار می شود اینکه ورزشکاران آماتور و ورزشکاران تفننی هم می توانند در کنار دوندگان حرفه ای قرار بگیرند و در این مسابقه شرکت کنند دلیلی شده تا این رقابت محبوبیت بیشتری داشته باشد و طرفداران بیشتری را به خود اختصاص بدهد.دو ماراتن معروف که مطمئنا بارها نام آن را شنیده اید تنها مسابقه دو جاده ای است که در المپیک برگزار می شود،شهر های برلین، لندن، نیویورک، شیکاگو و بوستون شهر هایی هستند که همه ساله پذیرای 5 تورنمنت معتبر ماراتن دنیا می باشند. بیشتر رشته های دو و میدانی به طورکلی انفرادی هستند، بهجز دوهای امدادی و برخی از مسابقات مانند دوهای صحرانوردی که در آنها امتیاز اعضای یک تیم با هم جمع میشود.

دو و میدانی در المپیک باستان در رأس دیگر ورزش ها قرار داشت. این رواج در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم شدت یافت و به ورزش اول جامعه تبدیل شد. اما نکته مجهول برای همه دانشمندان علم ورزش این است که به چه علت قهرمانان پرتاب دیسک در مرتبه اول قرار می گرفتند و ورزشکاران دیگر در درجه دوم اهمیت قرار داشتند. در دوره های بعدی رشته های دیگر مانند پرتاب وزنه و پرتاب دیسک به فهرست مسابقات دو و میدانی اضافه شد. یونانی ها، برای پرتاب دیسک از یک صفحه مدور فلزی استفاده می کردند که آن را هاترس (HATTERES) می نامیدند. پیاده روی شامل 3 مسابقه است : 20 کیلومتر برای زنان و 20 کیلومتر و 50 کیلومتر برای مردان . رقابت های نهایی 7 رشته دو و میدانی المپیک ریو 2016 شامل پرش ارتفاع زنان، 800 متر انفرادی، دوی 4 در400 متر تیمی و در مردان پرتاب نیزه، دوی 1500 متر، دوی 5 هزار متر و دوی 4 در 400 متر تیمی پایان یافت. بر اساس این گزارش، در این رقابت ها مو فرح؛ دونده بریتانیایی پس از قهرمانی در دوی 10 هزار متر، با کسب مقام اول دردوی 5 هزار متر به دومین مقام قهرمانی در المپیک دست یافت.